راسپینا

فصل طلایی

راسپینا

فصل طلایی

بایگانی
آخرین مطالب
پربیننده ترین مطالب

ما جمله های خودمون رو داریم!

يكشنبه, ۲۶ شهریور ۱۳۹۶، ۰۱:۵۱ ب.ظ

خیلی وسوسه برانگیزه. این که یه اتفاق بد برات بیفته، بعد از جمله هایی استفاده کنی که یه آدم هایی قبلا نوشتن و به نظر خیلی هم قشنگ میاد. دائم اون جملات رو بخونی و حیرت کنی که «ببین! چه عجیب! این جمله انگار از زبون من گفته شده!» بعد هم عکس پروفایل تلگرام و پست های اینستاگرام و چیز هایی که ممکنه جاهای مختلف بنویسی ، همه شون تشکیل میشه از همون جمله ها.اتفاقا بد هم نمیشه. آدم هایی که چندین ساله ندیدیشون، یهو به خاطر عکس ها و پست هات نگرانت میشن و سراغت رو می گیرن و تو هم می تونی کلی حرف بزنی راجع به این مشکل لاینحل.

من هم دوست داشتم خوندن این جمله ها رو. اصلا کافیه بری تو اینستاگرام یا تلگرام و دنبال جمله های «نیشدار» ، «عمیق(!)» ، «چند ریشتری(!)» و ... بگردی و با یه عالمه جمله مواجه بشی که خیلی قشنگ تر از خودت دردت رو بیان می کنه. بعضی هاشون رو یه سری عکس نوشته شده که دیگه نور علی نوره و اصلا دیگه لازم نیست حرف بزنی. کافیه همونا رو بذاری رو پروفایلت.

تجربه ی شخصی من میگه که آدم های اهل نوشتن، وقتی غمگین هستن خیلی بیشتر می نویسن. همیشه حجم جمله ها و شعر های غمناک خیلی بیشتر از شعر ها و جمله های امیدوار کننده و مثبته. حتی از نظر محتوا هم ، غمناک ها در مجموع قوی تر هستن.

وقتی میریم دنبال این جمله ها، ناخودآگاه با یه مجموعه ی بزرگی از درد و غم مواجه میشیم. ما این جمله ها رو پیدا می کنیم، ذخیره شون می کنیم، بعد روزی چند بار اونا رو می بینیم و می خونیم شون. بعد حتی ممکنه از یه جمله غمگین خوشمون بیاد و اون قدر اون رو تو ذهن مون تکرار کنیم تا بالاخره برامون اتفاق بیفته. یا یه آهنگ غمگین رو اون قدر گوش بدیم تا بالاخره یه روزی به این نتیجه برسیم که «ببین! اینو از زبون من خوندن انگار!». خب البته برای قبول کردن این حرف، باید به این که تفکرات ما روی زندگی مون تاثیر میذاره معتقد باشیم. در غیر این صورت که اصلا هیچ!

در بهترین حالت، ما فقط سراغ جمله هایی میریم که واقعا به درد ما مربوط هستن. اما همون ها رو هم اون قدر تکرار می کنیم که عوض حل شدن مشکل، هر لحظه به این نتیجه برسیم که «وای! من چقدر بدبختم!»

بازار این جمله ها هم هر روز داره داغ تر میشه و اون قدر که زیاد شدن، به ناچار دچار افت محتوا میشن. بعد یه مدت به خودت میای و میبینی که چقدر ساده از کاه ،کوه ساختی.

چرا جمله های خودمون رو نمی نویسیم؟ چرا حرف نمی زنیم؟ وجود این جمله ها به صورت گسترده، خودش عاملیه که باعث میشه ما ها هرروز درونگرا تر بشیم. خیلی هامون ظرفیت این همه درونگرایی رو نداریم. شخصیت مون از اول این طوری نبوده. داغون میشیم!

چرا به جای گذاشتن یه عکس فوق غمگین رو پروفایل تلگرام و جلب توجه آدم هایی که یادمون نمیاد آخرین بار کی دیدیم شون و به طبع اون قدر ها هم بهمون نزدیک نیستن، سراغ دو سه تا آشنا نمیریم و باهاشون درد دل نمی کنیم؟ چرا تو یه دفتر یا سررسید یا حتی همون شبکه های اجتماعی و وبلاگ ، جمله های خودمون رو نمی نویسیم و مشکل رو واقع بینانه تر بیان نمی کنیم؟ چرا از این جمله هایی که هرروز دارن بی سر و ته تر میشن استفاده می کنیم و باعث میشیم کم کم وارد ادبیات مون بشن و تاثیرات مخرب بذارن؟

من فکر می کنم استفاده از همین جمله ها، با این که ممکنه خیلی ساده به نظر بیاد، تاثیرات خیلی مخربی روی خودمون یا دیگران میذاره که به تعدادی شون اشاره کردم. شاید اگه همون اول به این تاثیرات فکر کنیم، لیست مخاطب های تلگرام همه مون، پر نباشه از این عکس ها و جمله ها.

  • ۹۶/۰۶/۲۶
  • الهه

نظرات  (۲)

شاید حرفی که می‌خواهیم بزنیم، هیچ راهی برای دسترسی به مخاطب ش نداریم. شاید درد دل ما، هیچ گوش شنوایی برایش وجود نداره. شاید هنوز تو این تپه به سر می‌بریم که شاید مخاطب حرف پروفایل پبکچرمون، طی یک حرکت معجزه وار اکانت ما رو باز کنه و حرف دل ما رو توی عکس پروفایل ما ببینه. هزاران شاید دیگه هم ممکنه. با این وجود، عکس پروفایل به نظر م یک رسانه است. حداقل شکی ندارم که یک عکس پروفایل که نکته ‌‌‌‌‌ای، شعری، متنی، حرف حسابی چیزی توش نوشته شده، از گذاشتن عکس چهره و قیافه خیلی مفیدتر و موثر تره... 🙂🙂🙂
پاسخ:
البته من با نوشتن متن رو پروفایل مخالفتی ندارم. صرفا منظورم متن هایی هست که منفیه و معنی جالبی هم نداره و اغراقش هم زیاده. اما هنوز هم میگم اگه با کسی حرفی داریم باید بهش بزنیم. اگه به هیچ وجه نمی خواد بشنوه، ما هم نباید بیش از حد  اصرار کنیم.
جا داره اینو هم بگم که این متن صرفا یه انتقال تجربه هست. شاید این تجربه فقط برای شخص من مفید باشه.
اره واقعا! خیلی ها غرق در این جملات خاکستری شدند و مداوم اون ها را نشر میدن. اونقدر ک زندگی خودشون رو هم خاکستری میبینن. به قول مولانا:
هین سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شود/ وارهد از حد جهان بی حد و اندازه شود

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">