راسپینا

فصل طلایی

راسپینا

فصل طلایی

سلام!
اینجا شما نوشته های یک عدد الهه ی بیست و سه ساله رو می خونید که قادره از هر موضوع کوچیکی یه چالش غیرقابل حل برا خودش بسازه و مدت های طولانی خودش رو درگیر کنه!
متشکرم از همراهی تون :)

بایگانی

۳ مطلب در آذر ۱۳۹۰ ثبت شده است

عبور گندم از زمستان

سه شنبه, ۲۹ آذر ۱۳۹۰، ۰۷:۱۳ ب.ظ

ایستاده«ابر و

                   باد و

                        ماه و

                           خورشید و

                                        فلک»از کار

زیر این برف شبانگاهی

بدتر از کژدم

می گزد سرمای دی ماهی

                               کرده موج برکه در یخ برف

                               دست و پای خویشتن را گم

                               زیر صدفرسنگ برف

                                                            اما

                                                                در عبورست از زمستان

                                                                 دانه ی گندم*

*شفیعی کدکنی

پ.ن.:به قول آقای ج. «دانه ی گندم»!

پ.ن.2:هر رهگذری اومد،دل ما رو شکوند و رفت!تو دیگه چرا هم سفر؟

پ.ن.3:نیشخند!(اینو با هیچی عوض نمی کنم!)

پ.ن.4:یعنی ادبیات این بشر(برادر گرامی) منو کشته!خونه جلویی مونو دارن خراب می کنن،به من میگه:«آقاهه اینو شکستونده!»

پ.ن.5:نیشخند!

شوخی شوخی ،جدی شد.

يكشنبه, ۲۷ آذر ۱۳۹۰، ۰۵:۴۶ ب.ظ

داشتیم می خندیدیم.مثل همیشه.بحث،بحث آروماتیک و نفتول و نیکل و ماهی و صنایع مستظرفه* و ...بود.درست مثل هرروز.یه دفعه مریم داد کشید:«بس که تو فضولی کژدم!»

دیگه داشتیم ریسه می رفتیم از خنده!که ناخود آگاه حرفی زدم که چند روزه فکرمو مشغول کرده.«من شما ها رو نداشتم چی کار می کردم؟»

چه جوری ازش تشکر کنم؟از اونی که باعث همه ی این اتفاقات شد.از اونی که اگه اون روز نبود،اگه فقط 5 دیقه زودتر می رفت معلوم نبود من الان کجا بودم.معلوم نبود چه قدر عقب بودم و بد تر از اون این که نمی دونستم چه قدر عقبم.چه جوری می تونم همه ی این مدت رو جبران کنم؟همه ی این لحظه ها رو؟تک تک این خنده ها رو.می دونم اون روزی که من نتیجه بگیرم باید از هرکسی که کمکم کرده تشکر کنم .می دونم تک تک آدمایی که دور و برمن به گردنم حق دارن ولی...اگه اون روز اونو نمی دیدم،من کجا و تک تک این آدما کجا؟

چه قدر پیچیده س.چه قدر پیچیده س این که اون روز «خدا» این آدم رو جلوی راه من قرار داد.آدمی که شاید یه روزی برای یه نفر تعریف کنم و بگم:«اون بود،اون بود که مسیر زندگی منو تغییر داد.»

امیدوارم یه روزی بتونم جبران کنم.امیدوارم!

*خدایی ما این رمزا رو نداشتیم،اینجا هم در امان نبودیم!جهت اطلاع:اینا کادر مدرسه ن!نیشخندپشت هرکدوم هم شصت و سه و نیم تا داستان هست و همه ی داستان ها هم تو تسبیح مریم خلاصه میشه و یه بیت شعر مولوی که قبلا همین جا نوشتمش.

عزادارم!

شنبه, ۱۲ آذر ۱۳۹۰، ۰۶:۵۸ ب.ظ

نقشه های زیادی دارم برای عزاداری تو محرم.صبر کن این دو سال هم بگذره...

گواهی نامه می گیرم،یه ماشین می خرم،اول محرم که شد سر تا سرش رو گل می مالم،بعد بعضی جاهاش اسم امام حسین رو می نویسم و چند قطره خون با رنگ قرمز می کشم،بعد با یکی از دوستام قرار می ذارم که دو تایی سرتا پا لباس مشکی چسبون بپوشیم و به جای شال دو تا روبان مشکی بندازیم رو سرمون و کلی هم آرایش کنیم.بعد سوار ماشین بشیم و تو راه هم دو تا پسر که سر و وضعشون مثل خودمونه رو سوار کنیم و یه سی دی نوحه بذاریم تو ضبط ماشین و صداشو تا آخر زیاد کنیم و تو خیابونا ویراژ بدیم...

چه قدر ثواب می کنیم!

پ.ن.:به هم ریختم!اساسی!دیگه حوصله ی قایم کردنش رو ندارم.دارم دیوونه میشم.حس می کنم تو کمک برای حل مشکلات دیگران از یه هویج پخته هم کم ارزش ترم!